اندازد . و امّا سه مقدّمهء پايانى درواقع بخش عمده و مشترك بيشتر استدلالهايى است كه مصنّف در قسم دوم كتاب - كه به مسائل فقهى اختصاص دارد - از آنها بهره برده است . پس از مقدّمات ، كتاب شامل 12 مسأله است : نه مسأله مربوط به علم كلام و سه مسأله دربارهء مباحث و احكام فقهى . شش مسألهء نخستين « 1 » به برخى از مباحث خداشناسى اختصاص دارد . مسألهء هفتم به نبىّشناسى ، مسأله هشتم به امام‌شناسى و مسألهء نهم به معادشناسى . و سه مسألهء پايانى مربوط به فقه به ترتيب دربارهء : 1 . طهارت ( وضو ، غسل و تيمم ) 2 . نماز 3 . روزه مىباشد . ذكر اين نكته ضرورى است كه همان‌گونه كه مشاهده مىكنيد او در دو بخش اساسى كتاب به تمامى مباحث كلامى و فقهى نپرداخته ، اين شايد بدان دليل باشد كه خواجه سعد به همين مباحث نيازمند بوده . زيرا علّامه اين رساله را براى او نوشته ، و به نام او نامگذارى كرده و به او اهدا نموده است . نكتهء ديگر آنكه در طرح مباحث ، شيوه منطقى را رعايت كرده و مباحث كلامى را بر مباحث فقهى مقدّم داشته است . پايان‌بخش كتاب ، احاديثى است كه دربارهء ترغيب به‌شمارى از مستحبّات نظير : طولانىكردن سجود ، نماز جماعت ، نماز شب و صدقه و نهى از برخى محرّمات ، مكروهات و رفتارهاى ناپسند مانند : ظلم ، شرب خمر ، قطع رحم ، كبر و آزار رسانى به برادران ايمانى وارد شده است .

--> ( 1 ) . مصنّف در پايان مقدّمه تصريح دارد كه كتابش داراى چند فصل است كه فصل اوّل به بحث دربارهء ذات الهى و صفاتش اختصاص دارد ( و شامل 6 مسأله است ) امّا در ادامه نشانى از فصل دوّم نيست .